De moeder van Marit belt me. Ze is boos en verdrietig. Onlangs ontving ze een verslag van school over haar dochter. Haar dochter, een intelligent gevoelig meisje dat op haar vorige school niet gezien en begrepen werd en gepest werd door klasgenoten. Haar dochter, die ze ziet worstelen met lesstof die te traag gaat, met teveel herhaling en te weinig aanbod dat haar echt interesseert. Haar dochter, gezien als lastpak, als meisje dat zich moet gedragen, de dwarsligger, het probleemkind. Staan deze termen in het verslag. Nee, dat niet. Maar na het lezen bekruipt je wel dit gevoel.
Wat stond er in het verslag?
Marit leert makkelijk. Zij haalt goede scores op de toetsen. Zij heeft er echter wel moeite mee haar werk af te maken. Dat is voor de komende periode een leerpunt. Dingen die moeten vindt ze lastig. Marit is weinig flexibel in haar denken. Dat levert haar nog wel eens conflicten op met klasgenoten en soms ook met de leerkrachten. Ook vindt zij het lastig zich te houden aan afspraken die we met de groep maken. Ze kan moeilijk iets van een ander aannemen. Op cognitief gebied maken we ons geen zorgen. Voor haar gedrag en het omgaan met emoties is het misschien fijn als zij hulp krijgt zodat ze leert meer rekening te houden met anderen en minder conflicten te ervaren.
Wat had er ook kunnen staan?
Marit leert makkelijk. Ze haalt goede scores op toetsen. Marit heeft er echter wel moeite mee haar werk af te maken. In een gesprek met haar kwamen we erachter ze teveel werk moet maken dat te eenvoudig is. We zullen haar vooraf gaan toetsen zodat de lesstof beter aansluit bij wat ze nog te leren heeft. Marit geeft aan dat ze dat ziet zitten. We gaan voor de tijd die dan overblijft zoeken naar opdrachten die haar interesseren, waarbij zij ook nog wat te leren heeft.
We merkten ook op dat er de laatste tijd regelmatig conflicten waren met klasgenoten. Marit heeft een groot rechtvaardigheidsgevoel en vindt het lastig dat medeleerlingen hier anders mee omgaan. Ze mist dan een maatje met ditzelfde gevoel. Het zou fijn voor haar zijn wanneer ze andere kinderen om zich heen zou hebben met wie ze over deze gevoelens zou kunnen praten. We gaan kijken binnen de school of we dit groep overstijgend kunnen organiseren. We zien ook haar gevoeligheid hierin door nare ervaringen uit het verleden. Meester Pim zal de komende tijd wekelijks een gesprek met haar voeren om haar te helpen zich hierin veiliger te gaan voelen. Ook gaan we met de groep in gesprek over hoe we met elkaar omgaan.
Marit is een leerling die behoefte heeft aan autonomie en niet gevoelig is voor groepsdruk. Open communicatie, haar betrekken bij het maken van afspraken zijn de succesformules om haar met plezier naar school te laten gaan. Soms vergeten we dat. We hebben met Marit afgesproken dat als ze het gevoel heeft dat we dingen voor haar invullen en ze zich onvoldoende gehoord voelt, zij dat tegen ons zegt zodat we met en van elkaar kunnen leren.
Maken of breken?
De communicatie met en over kinderen maakt of breekt de relatie. Ik lees hartverwarmende verslagen, maar ik lees ook verslagen waarbij ik de verbinding met het kind mis. Ik begrijp dat wanneer ouders dit lezen, het eerste gesprek op school niet fijn zal zijn. Er is geen kind dat er niet bij wil horen, er is geen kind dat storend gedrag vertoont om te willen storen. Ieder kind heeft een verhaal. Als we dit verhaal willen horen en leren begrijpen kunnen we bouwen aan de relatie. Doen we dat niet dan wordt er een oordeel geveld over een kind dat lastig is en lessen heeft. Maar dan vergeten we dat we relaties samen maken, in interactie met elkaar.
Wat is jouw investering in die leerling waar je geen raad mee weet? Ben je nog in verbinding? Heb je zijn/haar verhaal helder? In verbinding ontstaat groei. De oplossing ligt daar, in die verbinding, in die relatie met de ander. Minder oordeel, meer vragen, willen weten en begrijpen. Dan kan naar school gaan ook voor kinderen als Marit weer een feest worden en worden de gesprekken met ouders een feest van samenwerking in plaats van een bron van frustratie. En als je bij nalezen van een verslag het gevoel krijgt dat je dit nooit zo geformuleerd over je eigen kind zou willen lezen, begin dan opnieuw, vanuit verbinding met dit kind!