Kim ging met veel enthousiasme naar de middelbare school. Na een hobbelige basisschoolperiode was ze er klaar voor.
Haar cijfers waren prima. Maar met haar welzijn en motivatie ging het steeds minder. De lesdagen waren lang, het tempo laag. De aansluiting met klasgenoten was er wel. De pauzes waren gezellig en ook buiten school vond ze aansluiting. Kim kwam echter steeds moeilijker tot werken. En, ondanks mooie cijfers, was er regelmatig paniek bij het studeren. Soms ontbrak er een leerstrategie, die altijd vlot uitgelegd kon worden, en soms was er grote verwarring omdat het te simpel leek, maar ook zo was.
Kim kwam thuis te zitten. Zeer intelligent, mooie cijfers, goede vrienden, maar ze kan niet meer. Kim is moe van een wereld waarin ze zich vreemd voelt. Een wereld die haar verwijdert van wie zij is. Waarin het voelt alsof er geen ruimte is voor haar en haar manier van leren. Een wereld waarin ze zich niet begrepen voelt. Die mooie cijfers voelen niet als prestaties. Meer als toevalstreffers in een systeem waar ze niets van snapt.
Kim en al die anderen met vergelijkbare problemen zouden baat hebben bij een studiecoach met kennis van deze specifieke hb groep. Geen standaard huiswerkbegeleiding, want daar worden ze niet begrepen ondanks alle goede bedoelingen. Een mede hb-er die snapt en voelt hoe hun brein werkt en kan uitleggen wat het schoolsysteem van ze vraagt. Welke factoren succes brengen. Bevestigen dat het regelmatig echt voor deze leerlingen zo simpel is, zodat ze niet in verwarring raken. En helpen, daar waar er niet meteen begrip is, maar dit een, over het algemeen, beperkte inspanning kost. Die inspanning die voelt als enorm wanneer je daar geen ervaring mee op hebt gedaan.
Kim heeft ook behoefte aan veiligheid, duidelijkheid, transparantie. Doe wat je zegt, zeg wat je doet. Kom je afspraken na. Bouw eerst met haar aan relatie voor je kunt gaan coachen. Leer haar eerst kennen, want Kim is kampioen maskeren. En bedenk, jij bent pas betrouwbaar als je dat hebt bewezen. Niet omdat je intenties goed zijn en je graag wilt helpen. Niet omdat je er vriendelijk uitziet. Vertrouwen moet je verdienen. En als dat wringt, mag jij je afvragen wat jij mist in je relatie met Kim waardoor ze jou nog niet vertrouwt.
Te vaak zie ik nog dat wanneer volwassenen niet verder komen met een kind, er naar het kind gewezen gaat worden. Het kind moet dan opeens vanalles laten zien, terwijl het zichzelf nog aan het beschermen is tegen pijn, angst en onveiligheid.
Kinderen laten zich pas zien wanneer wij als volwassenen in staat zijn werkelijk de verbinding aan te gaan. En dan kunnen we kijken wat Kim nodig heeft, binnen of buiten de reguliere school. Want op meer plaatsen ruimte voor maatwerk zou echt heel erg fijn zijn!
