Het klinkt zo logisch; een hoogbegaafde onderpresteerder scoort niet altijd A of A+ op de cito toetsen want, hij presteert onder. Ook in de klas zal hij niet laten zien wat er in aanleg in hem aanwezig is, want, hij presteert onder. Zelfs bij doortoetsen komt het er niet altijd uit omdat de leerling het hele toetsen en schoolse leren al heeft opgegeven.
Deze leerlingen kun je wel herkennen doordat ze opvallen op andere momenten. Momenten waarop eigen interesses uitgediept kunnen worden en er opeens een grote kennis en begrip aanwezig blijkt, informatie van ouders, terug kijken in de schoolloopbaan; hoe kwam de leerling binnen, hoe functioneert hij nu? Momenten waarop hun ogen opeens gaan stralen bij een bepaald onderwerp, humor die je alleen met deze leerling kunt delen, een sociale gevoeligheid die opvalt, een geweldige spreekbeurt…………….
De focus binnen het onderwijs bij aanpassingen voor wat we zo mooi noemen, ‘de excellente leerling’, ligt bij die leerlingen die in prestaties laten zien dat ze intelligent zijn. De onderpresteerder komt er over het algemeen maar karig vanaf. Hij laat het niet zien, dus die hoogbegaafdheid, nee, dat zal wel meevallen. En juist die hoogbegaafde onderpresteerder, de relatieve en zeker de absolute onderpresteerder, heeft die aanpassingen in het onderwijs heel hard nodig om niet volledig drop-out te raken. Aandacht en vertrouwen. Leerkrachten die hem willen zien en in hem geloven. Die de informatie van ouders ter harte nemen en aan de slag willen met dat wat in school nog onzichtbaar lijkt. Die buiten hun veilige kader durven kijken. Die los durven laten om deze leerling vast te kunnen houden.
De afgelopen periode had ik er weer een aantal in mijn praktijk. Het verdriet en de onmacht van deze leerlingen raakt me. Ze hebben ooit gepresteerd maar werden onvoldoende gezien. Nu ze afhaken moeten ze eerst bewijzen dat ze hoogbegaafd zijn, bewijzen dat je bent wie je aangeeft te zijn, door alle signalen die je maar af kunt geven als kind. Door buikpijn, boze buien, aangepast gedrag en ontlading thuis, faalangst, geen snars meer begrijpen van wat leren op school eigenlijk betekent. Hoeveel bewijs moet een kind leveren voordat een leerkracht kan zien wie er voor hem staat? Hoeveel bewijs moeten ouders aanleveren? Hoeveel gesprekken, testen en toetsen moeten er volgen voor we in actie durven en kunnen komen?
Ga samen zoeken naar dat wat werkt en wat een kind werkelijk nodig heeft. Niet door te denken dat jij het moet weten, maar door open te staan, werkelijk verbinding te maken en samen te zoeken. Loslaten om vast te houden, omdat je van je vak houdt en je leerlingen dit verdienen. Omdat ieder kind gezien wil worden en ze met plezier naar school gaan als jij ze ziet!