Je bent drie en snapt niet dat je groepsgenootje je schep zomaar afpakt zonder te vragen, je bent vier en vraagt waar je was voor je geboren werd, je bent vijf en je wilt weten waarom mensen oorlog voeren, je bent zes en vraagt je af of je vader als hij mocht kiezen zijn handicap zou willen. Al jong stellen deze wijze kinderen vragen die gaan over wat wij mensen op de aarde doen en hoe we met elkaar en onze mogelijkheden en beperkingen omgaan. Prachtige vragen die gaan over de essentie van het bestaan. Vragen die een antwoord willen om deze kinderen te helpen de pijnlijke emoties en ervaringen die bij het leven horen te begrijpen.
Wanneer deze vragen niet bespreekbaar zijn of onvoldoende antwoord krijgen zien we dat kinderen zelf oplossingen gaan bedenken. Ze gaan zich terugtrekken, worden depressief, of, gaan hun hart sluiten en leven vanuit hun hoofd. Dit laatste zal voor een aantal mensen klinken als een goede oplossing. Emoties zijn lastig, niet meetbaar, feiten en cijfers daar kun je veel meer mee.
In de huidige maatschappij zien we ze allebei; mensen die voornamelijk rationeel besluiten nemen en mensen die voornamelijk besluiten nemen op basis van intuïtie. Er is geen goed en fout. Elaine Aron, psychotherapeut en schrijfster van meerdere boeken over hoog-gevoeligheid, beschrijft al in haar boeken dat we beide typen mensen nodig hebben. Het gaat pas mis als we kinderen met die grote intuïtieve gave en dat grote hart gaan proberen te leren het hart te negeren. Want, juist daar ligt hun kracht, kennis en wijsheid.
Ik krijg ze bij me in mijn praktijk, jong volwassenen, die ooit zo waren als de kinderen die ik beschreef, gevoelig en vol levensvragen. De volwassenen in hun omgeving konden die vragen niet of onvoldoende beantwoorden. Het kind probeerde te leven vanuit zijn hoofd. Om je eigen identiteit te kunnen ontwikkelen heb je echter antwoord nodig op de vraag; wie ben IK eigenlijk, waar ligt mijn kracht, wat is mijn talent en wat heb ik nodig om evenwichtig in het leven te kunnen staan? Het antwoord op deze vragen gaan deze jong volwassenen niet vinden in hun hoofd. Dat antwoord zit in hun hart, gaat over gevoel, verbinding durven en kunnen maken vanuit die intuïtie. Wat het kind had afgeleerd, mogen deze jong volwassenen weer aanleren.
Schuilen in ratio heeft ook een nut. Als kind ben je afhankelijk van volwassenen. Het kan je helpen je school af te maken en overeind te blijven in een wereld die anders te onbegrijpelijk zou zijn voor jouw grote hart. Maar, hoe fijn zou het zijn dat je, levend in de realiteit van alledag met alle mooie en pijnlijke dingen die wij mensen ervaren, jezelf kunt zijn en blijven. Energie en levenslust nemen toe wanneer deze jonge mensen leren weer te vertrouwen op hun intuïtie zonder te verdrinken in emoties. Leren dat jij niet verantwoordelijk bent voor het leed van de hele wereld, maar jij wel op dat kleine stukje aarde waar je invloed op kunt hebben, de dingen mag doen die jou en anderen gelukkig maken. Leren dat iedereen zijn eigen weg gaat, met zijn eigen leerproces, dat jij mag helpen en bijstaan waar nodig, maar die ander pas jouw hand pakt als hij er klaar voor is en dat dit goed is.
Niet alleen jong volwassenen lopen hier tegenaan, het kan ook zijn dat je pas op latere leeftijd ontdekt dat je jezelf ergens verloren bent. Herken jij je in dit verhaal, bedenk dan dat het nooit te laat is om op zoek te gaan. Jij bent het waard om jezelf te zijn op deze wereld.