door admin | jul 12, 2024 | Geen categorie
Gezellig hè, die groepen? Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Voor velen herkenbaar en voor velen ook niet. Drukte, feestjes met veel lawaai, druk pratende mensen, grote gezelschappen, daar ben ik niet de beste versie van mezelf. Vroeger dacht ik dat ‘verlegen’ de term was die, mede door mijn gebrek aan gespreksstof in die menigte, bij me hoorde, al wrong dat wel. Maar dat was en is het niet.
Als sensitieve waarnemer hield en houd ik me staande in de soms onvermijdelijke drukte op verschillende manieren:
- Vanaf een afstandje waarnemen. Niet omdat ik er niet bij wil horen. Wel om niet te verdwalen in de vele indrukken die me overspoelen en door hun veelheid en intensiteit nog onvoldoende geduid kunnen worden. Zou ik me er direct in begeven dan raak ik mezelf kwijt.
- Kijken of ik in de drukte iemand zie met wie ik verbinding kan maken, zodat ik mijn focus op dat contact kan richten en mijn waarneming enigszins gekaderd wordt, zodat mijn systeem wat rust krijgt. Een goed gesprek, gedeelde humor, beide fijn en helpend.
- Regelmatig even letterlijk uit de groep stappen als het iets is dat langer duurt. De wc is een prima plek voor de nodige zelfzorg. Fijner is het als er een buitenterrein is waar ik me weer kan verbinden met mezelf en ik even alleen kan zijn met mezelf en geluiden uit de natuur.
Vorige week had ik een fijne cursus. Drie dagen met 14 mensen leren. Door schade en schande wijs geworden, had ik me voorgenomen dat ik mijn zelfzorg prioriteit zou geven. Bij een cursus komt daar, naast bovengenoemde aandachtspunten, nog bij dat ik mijn mond mag opendoen als ik vragen heb. Mijn vragen zijn in schoolse contexten niet altijd begrepen en of gewaardeerd. Maar zonder ze te stellen beperk ik mijn leerrendement. Dus, hup, die ook mee op het lijstje zelfzorg!
Het is me gelukt! Ik heb ruimte gezocht, de zelfzorg toegepast zoals voorgenomen, al mijn vragen gesteld en antwoorden gekregen. Gevraagd ook of er letterlijk meer ruimte gecreëerd kon worden door de kring wijder te maken en hierin gezien en gewaardeerd. De cursusleidsters verstonden de kunst van echt en zonder oordeel luisteren. Ik zag ze nadenken als ik iets vroeg dat buiten het kader van de les viel, (maar wel alles te maken had met het thema) in plaats van schrikken. Ze maakte verbinding met mij en mijn behoefte aan informatie waarvan ze voelden dat deze voor mij relevant was. Soms kreeg ik een direct antwoord, soms mocht ik even wachten op een voorbeeld dat later zou komen, en soms werd me helder dat mijn perspectief niet per se paste in de methodiek, maar voelde ik wel ruimte dit te mogen gaan onderzoeken. Voor het eerst was ik niet compleet afgedraaid na drie dagen cursus. Doordat ik mijn zelfzorg op één had, durfde ik 100 procent naar mezelf te luisteren en me af te zonderen waar dat nodig was. Ik heb mijn vragen gesteld, mezelf ook hierin niet beperkt en door cursusleiders die voorleefden wat ze ons leerden, me ook gezien, gehoord en begrepen gevoeld. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik ’s avonds moe en voldaan in plaats van uitgeput, gefrustreerd en vervreemd van mezelf thuiskwam.
Waarom vertel ik dit? Ik vertel dit omdat ik zoveel kinderen, maar ook volwassenen zie die moe worden van alles wat ze waarnemen, waarbij er onvoldoende tijd, ruimte is om dit allemaal te kunnen verwerken. Ze worden druk of stil, opstandig of neerslachtig en weten niet meer wie ze zelf zijn. Vervreemd van zichzelf in een wereld die doordendert.
Als we als mens niet leren hoe we werkelijk goed voor onszelf moeten zorgen, als er geen ruimte is voor intense voelers, dan worden deze mensen ziek, psychisch, lichamelijk of allebei. Dan gaan we therapieën uit de kast trekken, medicijnen voorschrijven en krijgt het kind of de volwassene in kwestie de boodschap mee dat er iets mis is. Er is ook iets mis, dat is duidelijk, namelijk zelfzorg! Als daar ruimte voor mag zijn, als we met elkaar werkelijk willen en kunnen verbinden, dan zijn er volgens mij veel minder kinderen die richting zorg gestuurd gaan worden, minder labels, minder uitval. Als we accepteren dat mensen verschillen en dat, wat voor de één geweldig en gezellig is, voor de ander heel hard werken en een masterclass, ‘hoe blijf ik bij mezelf’ is, dan komen we ergens. De ‘one size fits all’ gedachte in de prullenbak om er nooit meer uit te komen. Dan kan die sensitieve waarnemer zich op zijn eigen manier verhouden tot groepen, zodat hij als hij invoegt niet alleen zichzelf een dienst bewijst doordat hij dan bij zichzelf kan blijven, maar ook de groep, doordat hij dan zichtbaar is als zichzelf. En zo wordt een groep iets waar je je op je eigen, gezonde manier toe kunt verhouden, in plaats van een veldslag ten aanzien van je energiehuishouding.
Groepen, voor de één een feest, voor de ander een uitdaging. Maar, met oog voor onszelf en elkaar kan het voor iedereen een feestje zijn.
NB: Met dank aan Judith Budde en Karin Brugman van de Voice Dialogue Academie Zij gaven mij de ruimte nieuwe inzichten te verwerven en de inspiratie voor dit blog.
door admin | jan 21, 2024 | Geen categorie
Hoogbegaafde kinderen zijn meesters in het zichzelf verstoppen. Als ze zich niet gehoord en gezien voelen gaat er een masker op en zien we, als we niet goed kijken, niet meer hoe het werkelijk gaat met een kind. Wat zien we o.a. wel?
- Een vrolijk kind, doet wat er gevraagd wordt, er lijkt niets aan de hand.
- Onrust, gebrek aan aandacht, veel bewegen, spanning.
- Teruggetrokken gedrag, faalangst.
- Wisselende prestaties of dalende prestaties.
- Weerstand bij het naar school gaan.
- Kinderen die je tijdens communicatie ziet zoeken naar woorden terwijl ze je aankijken. Alsof ze continue checken of ze het juiste zeggen om jou tevreden te stellen.
Thuis valt het masker af. De reden waarom we ouders nodig hebben bij de duiding van wat kinderen van ons vragen.
Willen we dat een kind zich laat zien, dan is het nodig dat wij kijken wat er nodig is om veiligheid te creëren. Zolang het kind zich onveilig blijft voelen, zal het zich niet laten zien en roeien met de riemen die het heeft om te overleven.
Dit waarnemen, duiden, zit vaak niet in je opleiding. Het vraagt namelijk ook wat van jouw zelfbewustzijn. Durf jij te accepteren dat jij (nog) niet veilig bent voor dit kind en daar wat aan te gaan doen?
Ook ik maak het mee. Kinderen die vol spanning bij me zitten. Zonder oordeel blijven communiceren, houvast bieden door ouders toe te laten in de ruimte, knuffels op schoot, beweging toestaan, zijn allemaal manieren om te bouwen aan veiligheid. En als het lukt vertrouwen te winnen, dan kun je bouwen aan ontwikkeling. Dan pas en niet eerder. Zonder veiligheid en vertrouwen willen werken aan gedrag is het kind trucjes aanleren. Het kind zal, omdat het voelt dat het verwacht wordt, sociaal wenselijk gedrag vertonen. Dit gedrag gaat het echter niet volhouden omdat de verbinding met de werkelijke behoefte van het kind niet gemaakt is. En die verbinding hebben we nodig om kinderen werkelijk te kunnen helpen. Die verbinding gaan ze pas maken als wij veilig zijn en ze werkelijk zien.
door admin | okt 14, 2023 | Geen categorie
Luna komt bij me voor didactisch onderzoek. Na een periode van thuiszitten, is de tijd gekomen langzaamaan weer te gaan kijken of en waar er onderwijs mogelijk is. Ik mag gaan kijken wat Luna nodig heeft als we haar weer een plek willen gaan geven binnen het onderwijs.
Luna is zeer sensitief, gevoelig voor sfeer, een zeer snelle denker, intelligent. Ze beschikt over een scherpe waarneming. Luna heeft ook behoefte aan duidelijkheid. Duidelijkheid over wat ik van haar verwacht. Dat vraagt van mij dat ik doe wat ik zeg en zeg wat ik doe. Dat ik echt ben, betrouwbaar en laat zien dat ik Luna wil zien en begrijpen. Zonder oordeel, vanuit oprechte belangstelling haar werkelijk te willen leren kennen.
Deze duidelijkheid is zo enorm belangrijk voor Luna omdat dit haar de veiligheid biedt die ze nodig heeft om aanwezig te kunnen blijven. In het verleden is ze vaak niet begrepen. Ze is toen zichzelf kwijtgeraakt. Hierdoor werd haar talent onzichtbaar, kon ze niets meer presteren en kwam ze thuis te zitten. Haar ontwikkeling liep vast. Vanuit rust en vertrouwen, mogen zijn wie ze is, kwam ze langzaam weer te voorschijn. Maar haar ogen vertellen mij dat ik zorgvuldig om moet gaan met haar. Haar blik vertelt me dat ze me observeert, checkt of ik oké ben, en van mij veiligheid nodig heeft.
We gaan aan de slag. Zoals altijd beweeg ik mee met de ruimte die er is. Als de spanning oploopt kijk ik of ik haar nog tot rust kan brengen. Lukt dat niet, dan gaan we pauzeren. Spelen is een interventie die heel goed werkt en ervoor zorgt dat we daarna weer verder kunnen. Niet met de opgave die teveel spanning opriep. Die noteer ik als nog te lastig, met de daarbij waargenomen reden. Wel met iets anders dat ik nog wil bekijken.
Vandaag gaan we rekenen. Het gaat heel goed totdat we bij de procenten komen. Ik geef Luna instructie. In eerste instantie snapt ze goed wat ik bedoel en lost ze de sommen op. Bij de daarop volgende opgave lijkt de vraag veel moeilijker, maar het verschil is maar klein. Luna blokkeert. Ze wil stoppen. Ik vraag of het goed is dat ik nog iets uitleg. Ze hoeft niet meer te rekenen. Als ze na mijn uitleg niet meer verder wil, is stoppen oké. Luna gaat akkoord. En dan gebeurt er iets. Tijdens mijn uitleg stel ik haar een vraag. Die vraag moeten beantwoorden betekent dat ze toch iets uit moet rekenen. Luna is er klaar mee en loopt mijn ruimte uit…….
Haar moeder zit erbij, kent dit gedrag en blijft rustig. Luna loopt niet ver weg, we vinden haar zo wel weer. Ik praat met haar over wat er gebeurde en heb op dat moment nog niet door waardoor het kwam dat ze wegliep. Ik heb wel door dat ik iets gemist heb. Haar moeder is blij dat het gebeurde omdat het wel laat zien dat er dus triggers zijn die dit gedrag oproepen.
Later die dag heb ik nog even contact met Luna’s moeder. Luna had heel goed kunnen vertellen waar het mis ging. Ik had gezegd dat ze niet meer hoefde te rekenen. En toen moest het toch! Ja, dat klopt, ik stelde die vraag! Ik had tijdens mijn uitleg haar die vraag niet moeten stellen. Natuurlijk overtrad ik niet bewust mijn afspraak. Voor mij horen vragen bij uitleg. Maar in deze situatie had ik dat niet moeten doen, want hiermee vroeg ik iets van haar, waarvan ik gezegd had dat ze dit niet meer hoefde te doen!
Wanneer Luna die keer daarop weer bij me komt bedank ik haar voor de les die ze mag gaf. Ik moet duidelijk zijn in mijn taalgebruik. Ik bied ook mijn excuus aan. Het was niet mijn intentie haar overstuur te maken, het spijt me oprecht dat ik dat wel gedaan heb.
Vraag ik haar om niet meer weg te lopen? Nee. Want ik weet, en zij weet, dat zij niet wegloopt als ik haar duidelijkheid en veiligheid bied. Haar vragen niet weg te lopen zou afbreuk doen aan mijn belofte van betrouwbaarheid en veiligheid. Ik ging de mist is, dus de bal ligt bij mij. En die pak ik, want ik vertrouw erop dat ik deze misser niet meer maak. En daar mag zij ook op vertrouwen. Dat is de afspraak!
door admin | okt 14, 2023 | Geen categorie
Regelmatig ontmoet ik kinderen, jongeren die dwars door anderen heen kunnen kijken. Die vanuit hun eigen hart, het hart van de ander zien, de potentie, de liefde, de kwetsbaarheid. Wat ze echter niet altijd zien is de ballast die de ander meedraagt. Jonge mensen, met nog weinig ervaring in relaties, houden zich vast aan het ideaalbeeld dat de ander kan zijn, ze geloven in de goedheid van de ander, maar worden verward door gedrag dat niet past bij dat wat ze zien. De ander gedraagt zich naar, onvoorspelbaar, vanuit trauma, pijn. Ze willen communiceren en in verbinding blijven. Maar de ander kan dat (nog) niet. Ze reageren zelf ook vanuit onverwerkt verdriet, waardoor er conflicten ontstaan. Uiteindelijk is loslaten de enige optie. Je kunt een ander niet dwingen tot inzicht als hij/zij er niet klaar voor is. Er zijn mensen die pijn verwerken door pijn te doen. Jij bepaalt of je dat ontvangt.
Door te werken aan zelfbewustzijn leer ik ze hun blik te verruimen, te blijven geloven in anderen, maar ook alert te zijn op trauma en het pad dat de ander loopt. Als de rommel rondom het hart nog chaotisch is, wordt een gezonde relatie ingewikkeld. Zelfzorg is de enige oplossing om dan te blijven staan.
Als het leven pijn doet
Als je bang bent
Als je gekwetst wordt
Als de ander
door trauma
jou raakt
in jouw pijn.
Sta ik achter je
help ik je
rechtop te gaan staan
Boos te mogen zijn
dwars door alle liefde heen
Vertel ik je
dat liefde ook betekent
dat je los mag laten
als jij anders
jezelf verliest.
#opgroeien #hsp #relaties #liefde #helderheid #trauma #zelfreflectie #zelfrespect #zelfbewustzijn #eigenwaarde #grenzenstellen #jebentgeenafvalbak #jijkuntdeanderniethelenalleenjezelf.
door admin | okt 4, 2015 | Geen categorie
Ze hebben me
leren praten
Maar verstaan me niet
Ze zeggen
dat ik moet vertellen wat ik voel
maar ze luisteren niet
Ze vinden dat ik me
actiever op moet stellen
maar vertellen me
wat ik moet doen
Hoe kan ik
mezelf laten zien
Als zij niet durven kijken?
Hoe kan ik het ze
laten begrijpen
als ze het zelf
niet kennen?
