Je zit tegenover me, denkt na bij ieder woord dat je uitspreekt, terwijl je spreektempo soms vertraagt omdat gedachten zich nog mogen vormen.
‘Het lijkt alsof je van me vraagt de tijd tussen nu en volwassenheid te helpen overbruggen, klopt dat?’, vraag ik.
‘Ja!’ De vreugde van begrepen zijn is hoorbaar in je stem.
Ik spreek ze vaker, kinderen, jongeren die de zin van hun nog jonge bestaan in twijfel trekken of zelfs helemaal niet zien. Later, dan kunnen ze van betekenis zijn, dan gaat de wereld open, dan is dat mogelijk waarvoor ze hier zijn.
Maar later is ook onzeker. We hebben geen glazen bol om onze toekomst te voorzien en al helemaal niet om deze veilig te stellen voor onaangename verrassingen of onverwachte wendingen.
De zin van leven zien, voor de mensen met wie ik werk een essentieel thema. Ook als ze geen zin zien, maar graag zelf er zin aan willen geven. Hoe doe je dat? Wanneer is het voor jou zinvol? Zet je beren op jouw weg? Mag zingeving zitten in het gewoon aanwezig zijn? In ontwikkeling?
Ik geniet van dit soort gesprekken. Zingeving ervaren vraagt om een diepe reflectie op wie jij bent, jouw waarden, normen, aannames, verwachtingen. Deze gesprekken leveren groei op, nieuwe inzichten, ruimte waar die niet verwacht werd!
Voor mij zit zingeving o.a. in de ontmoeting. De ontmoeting met mezelf, jou en de wereld. Ik heb het er graag met je over!
