Deze week voelde mijn sensitiviteit even als een handicap. In gesprek met een voor mij vrij onbekende huisarts, waarin mijn stress vanwege mijn lichamelijk ongemak duidelijk hoorbaar was, ging haar focus naar mijn emoties ipv mijn hulpvraag. Ik voelde me kwetsbaar en beoordeeld. Of beter gezegd, veroordeeld. Haar blik verraadde dat ze last had van mijn energie, haar woorden waren kil en hard, haar vragen kwamen niet vanuit nieuwsgierigheid, maar oordeel. Ze vond me boos. Ik vertelde dat ik niet boos was, maar angstig. Ik ging daarna voor haar zorgen.
Op het einde van het gesprek heb ik verteld dat ik intens kan reageren tijdens het vertellen van mijn verhaal, maar ik daarna het prima los kan laten en ik een fijne dag ga hebben. Ze vond het fijn dat ik mezelf daarin ken. Ik had het fijn gevonden als ze uit haar oordeel was gebleven.
Ik was weer even het kind, dat begrepen wilde worden, helderheid zocht. Geen pasklare oplossing, wel antwoord op vragen en graag had gewild dat die ander mij wilde begrijpen door vragen te stellen en zich niet had laten afleiden door mijn emoties, die zij verkeerd ging duiden.
Les geleerd. Mijn kwetsbare ik mag zich beter voorbereiden op voor mij kwetsbare gesprekken. Deze ervaring scherpt weer het besef, dat de kinderen die bij mij komen dit heel vaak ervaren. Ik weet inmiddels wat er gebeurt en wat ik kan doen om mezelf te helpen. Fijn dat ik vanuit deze ervaring anderen weer kan helpen. Ik weet hoe het voelt, ik weet dat, ook al heb ik de kennis, het ook dan nog steeds kan gebeuren dat ik mezelf bijna verlies in een gesprek. De uitdaging mezelf helder neer te zetten als de ander een andere taal spreekt. Maar het is te leren, vanuit zelfbewustzijn.
Sensitiviteit als kracht, ik ga ervoor!
